Ons eerste rondje met de honden. We lijnen ze aan en de guard (bewaker, die heeft hier ieder ‘groot’ huis) doet de poort open. Gevijven lopen we de wereld buiten de poort in; Niek, Thandi en ik, met Jip en Nuka aan de lijn. We staan meteen in het straatje achter het huis en er lopen veel mensen op straat. Het hele concept van een stoep is hier, zeker in de straatjes buiten de grote weg onbekend. De mensen die in de buurt van onze poort lopen stuiven meteen zo ver mogelijk bij ons vandaag. Honden, en grote honden aan een lijn in het bijzonder worden hier als erg angstaanjagend ervaren. We lachen vriendelijk om de schrik een beetje te verminderen en dat lijkt een tikje te helpen. Sommigen lachen schuchter terug. Dit is onbekend terrein voor ons en we lopen op goed geluk naar rechts. Het steegje loopt een ietwat omhoog en ik voel direct het effect van de hoogte hier. 2500 meter is toch niet niks, en zo denken mijn hart en longen er bij de minste inspanning ook over. We houden de honden redelijk kort uit respect voor de mensen om ons heen en dat blijkt maar goed ook. Boven aan de weg is een soort mini vuilnisbelt waar wat mensen provisorisch hutjes hebben gebouwd tussen een aantal oude auto’s. Onder die auto’s liggen een paar flink uit de kluiten gewassen straathonden die bij het zien van onze viervoeters luid blaffend onder de auto’s uitstuiven. Ik schrik me wezenloos! Alles in mij zegt ‘Omdraaien! Wegwezen! Ik wil naar huis!’ Maar logisch is dit niet. De honden moeten toch uit, en ook in andere steegjes zullen we dit soort taferelen tegenkomen. Gelukkig schieten er direct een aantal mensen op de straathonden af en proberen ze bij ons vandaan te houden. Met bonzend hart beveel ik Thandi streng dicht bij ons te lopen en heel dicht op elkaar gekropen lopen we voort. Vooral een witte hond boezemt me angst in. Hij heeft duidelijk gevochten en zijn hele keel ligt open. Een flinke lap vel hangt gewoon los onder zijn kop. Hij doet uiteindelijk niet echt iets maar blijft ons wel een tijdje op  de voet volgen. Via wat steegjes tussen krotten door komen we uiteindelijk weer in een straat met grote poorten met bewaking. Grappig hoe het hier allemaal door elkaar loopt. Je stapt letterlijk binnen een paar passen van de ene wereld in de andere en weer terug. Uiteindelijk komen we bij de grote weg. Daar is wel een soort van stoep. Niet verhard maar wel afgeschermd van de weg door een soort vangrail. In het gras achter de vangrail liggen wat mensen te slapen en zit een vrouw te plassen. Blauw met witte busjes, volledig volgeladen met passagiers en met enorme roetwolken uit hun uitlaat rijden toeterend voorbij. We moeten even aan de kant voor een stuk of tien ezeltjes met grote zakken op hun rug. Ik ben een beetje bang dat de honden gaan blaffen en ze zo op hol doen slaan maar de honden houden zich rustig en de ezeltjes lopen ons voorbij. Ik ben toch enigszins opgelucht als we een tijdje later onze poort weer binnen lopen. Avontuur is spannend en leuk maar het mag van mij best in hapklare brokken 😉