Op mijn telefoon heb ik een geweldige app. Hij heet maps.me en is een soort van Google maps.

Het fijne aan deze app is dat hij je de weg wijst zonder gebruik van internet. Erg handig in een land waar internettoegang verre van vanzelfsprekend is. Tijdens de eerste maanden van de noodtoestand, toen Addis nog een grote onbekende stad was voor mij was maps.me zeer regelmatig mijn reddende engel. En mijn sleutel tot zelfstandigheid. Maar maps.me heeft ook gebreken. Hij weet werkelijk ieder minuscuul weggetje in Addis te vinden, maar geeft het verschil tussen een begaanbare weg en een voor gemotoriseerd verkeer totaal ongeschikte weg niet aan. En dat merkten we vandaag.

We hebben bezoek, en dat is heel gezellig. Natuurlijk willen we graag een en ander van Addis laten zien. Veel is er in deze stad niet te doen, maar eigenlijk is een stukje rijden al zo’n attractie voor hen die uit de ‘gewone’ wereld komen dat de reis vaak leuker is dan de bestemming. Het plan is om naar Entoto te rijden, een berg aan de rand van Addis waar je wat kunt wandelen en prachtig uitzicht hebt over de stad. We zijn ambitieus en willen daarna nog naar de wekelijkse Pilatesles. Vol goede moed stappen we in onze enorme Toyota Landcruiser. Een giga bakbeest, maar wat zijn we al vaak blij geweest met deze robuuste 4-wheel drive. Zelfs in de stad is hij al meermalen onmisbaar gebleken.
Het is druk op de weg, ook al is het spitsuur eigenlijk al voorbij. Binnen een kwartiertje staan we hartstikke vast. Je moet goed opletten hier in de file, want naast weggebruikers die van links en rechts iedere centimeter die jij tussen jou en je voorganger open durft te laten zien als een kans om zich er tussen te wurmen wemelt het ook van de geiten, schapen, voetgangers en bedelaars. Een van de bedelaars gaat gemoedelijk op onze motorkap hangen en grijnst ons met zijn door qat verrotte tanden vrolijk aan. ‘Gewoon teruglachen en dan de andere kant op kijken’, raad ik het bezoek aan. ‘Als hij geen aandacht krijgt is hij vast zo weg’. Hij is wat volhardender dan ik had ingeschat maar uiteindelijk gaat hij op zoek naar een geïnteresseerder publiek. Na een uur zijn we ongeveer 3 kilometer verder en ik realiseer me dat we op deze manier de Pilatesles nooit gaan halen. Na overleg besluiten we om de trip naar Entoto te laten varen en rechtstreeks naar de Pilatesles te gaan. Nu rijd ik al niet dagelijks naar Entoto, en hoe ik vanuit hier naar de Pilatesles moet komen is mij een raadsel. Gelukkig is er maps.me, en ik typ het gewenste adres in in mijn telefoon. Het kost nog ruim een half uur voor hij ons uit de file heeft geloodst, maar dan zijn we eindelijk in weliswaar onbekend gebied maar we komen in ieder geval vooruit. ‘Turn left’, zegt mijn telefoon en ik volg braaf de instructies. We gaan van de onverharde weg, maar de weg is nog steeds breed. Er lopen wel beduidend meer ezels en kippen maar ik laat me na een half jaar Addis niet heel snel meer afschrikken. ‘Turn right’ is de volgende opdracht en ik doe volgzaam wat me gezegd wordt. De weg wordt nog hobbeliger, en gaat nu best stijl omhoog. Ook word hij echt een heel stuk smaller, en bochtiger. Omdraaien is al gauw geen optie meer, ons enorme bakbeest kan hier zijn kont niet keren. We rijden nu echt door hele smalle steegjes tussen echt heel erge krotjes door en krijgen allengs meer bekijks. Zo’n auto komt hier vast niet vaak door de straat, als er hier überhaupt al auto’s komen. ‘Turn right’, zegt mijn telefoon en er rest mij niet veel anders dan gewoon maar te doen wat mevrouw maps.me me opdraagt. Blij wordt ik er al lang niet meer van, en het eerst nog vrolijk kwebbelende bezoek is inmiddels ook uitermate stil. Ik draai het bakbeest de smalle hoek om en voor onze ogen zien wij twee dames in een mini steegje die verschrikt onze kant op kijken. Midden in het steegje zijn ze in een teil een baby in bad aan het doen. Onmiddellijk schieten ze in paniekerige actie. De naakte baby wordt vliegensvlug uit de plastic bak getrokken en onder de arm in veiligheid gebracht. De andere dame trekt met de ene hand de teil een huis in en met de andere de tuinslang uit de weg zodat wij er door kunnen. Binnen een minuut hebben ze alles aan de kant en staan nahijgend van schrik in de deuropening, een druipende krijsende baby nog onder de arm. Wat voel ik me ongemakkelijk als ik met mijn spiegels zo ongeveer langs hun neuzen strijk! Wat zijn dit voor uitersten in deze wereld, en ik voel me bijna schuldig dat ik aan de welvarende kant sta. Hoe praat je dit recht in je eigen hoofd?

Dat deze weg het niet gaat worden is inmiddels duidelijk maar hoe nu verder weet ik ook niet. Achteruit is in deze wirwar van ministeegjes in ieder geval geen optie. Gelukkig komen we een paar steegjes later op een open soort van parkeerplaats waar een taxi staat. Ik vraag hem de weg, en hoor hem denken hoe ik hier in ’s hemelsnaam terecht ben gekomen. Hij grinnikt en zegt dat ik maar achter hem aan moet rijden. Maps.me gaat uit en met toch wel klamme handjes rijd ik achter de blauwe taxi aan de middeleeuwen uit en de begaanbaardere wereld in. Zonder Entoto gezien te hebben en zonder Pilatesles zitten we een half uurtje later aan de koffie. Lekker veilig in eigen tuin. Pfff..