Personeel in huis is een onontkoombare luxe in onze situatie. Eentje waar ik erg aan moet wennen want ik ben nu eenmaal erg gesteld op mijn privacy. Maar in een land als dit, waar de verschillen in levensstandaard zo groot zijn is het niet meer dan juist dat je een aantal mensen een vast inkomen verschaft. En dus zijn er naast de verplichte bewakers van het huis ook een tuinman en een lieve dame voor het huishouden. We hebben geboft met ons personeel. Ze zijn vriendelijk, beleefd, hard werkend en misschien nog wel het allerbelangrijkste; ze hebben een goed gevoel voor humor.

Onze hulp in de huishouding kwam bij ons toen we in ons huis gingen wonen. Het was eigenlijk best fijn bij het inrichten en organiseren van ons nieuwe stekkie om een paar extra handen te hebben. Ze deed ook flink haar best om te laten zien dat ze echt haar handen wel uit de mouwen kon steken. Zo bood ze aan om samen met Thandi en ik het nieuwe Ikea bureautje in elkaar te zetten. Nu weten jij en ik wel dat iets van Ikea in elkaar zetten best een heel klusje is, maar dat het meestal goed komt zolang je maar niet gaat denken dat je zelf best wel enig technisch inzicht hebt en heus niet de hele gebruiksaanwijzing stap voor stap hoeft door te nemen. Dan blijf je geheid met onderdelen zitten of kan je bij stap 34 terug naar stap 18 omdat er toch een plankje ondersteboven zit. Ook onze hulp denkt nog dat ze instinctief best weet hoe het moet. Ik bewonder haar zelfinitiatief maar weiger toch om haar suggesties zomaar op te volgen. Ik ben inmiddels door schade en schande wijs en samen volgen we uiteindelijk minutieus alle 54 stappen van de gebruiksaanwijzing. Uren zitten we op onze knieën, verifiëren uiterst nauwkeurig iedere instructie en langzaam maar gestaag krijgt het bureautje vorm. Onze hulp, die we in met het oog op privacy voortaan maar Selam zullen noemen kijkt haar ogen uit en zwoegt hard mee met inbussleutels en schroevendraaiers. Maar het valt ons toch tegen, hoe goed de samenwerking ook verloopt. Als we dan ook na een aantal uren bij het laatste schroefje zijn aanbeland zijn we allemaal heel erg blij. Ik zie de opluchting in haar gezicht en kan het niet laten om te plagen. ‘Zullen we het tweede bureautje er meteen maar achteraan doen of wachten we tot morgen?’zeg ik. Er verschijnt een lichte paniek in haar ogen en met onderdrukte wanhoop in haar stem zegt ze verschrikt ‘Is er nóg een?’ Ik begin hard te lachen en zeg ‘Grapje!’ Een fractie van een seconde kijkt ze me vol ongeloof aan en dan rolt ze over de grond van het lachen. De tranen lopen over haar mooie bruine wangen. Ook Thandi en ik liggen dubbel en we weten alle drie ‘dit zit wel goed met ons’.