Ons leventje in Nederland liet ons niet zomaar los.
Wat hebben we genoten van de vele lieve reacties, het mooie en lieve afscheid van Thandi op school en ons hartverwarmende afscheidsfeest. Je zou er bijna niet meer door weg willen!

Maar een leven opdoeken heeft ook zijn minder charmante kanten. Een huis en tuin leeg halen, van alles en nog wat opzeggen en overzetten en natuurlijk pakken voor een aantal maanden zonder spullen.
Nu zaten we al een aantal weken zonder spullen dus zou je haast denken dat het een kwestie was van inpakken wat er nog over was. Maar er blijft toch ook veel hier, moest nog veel naar kringloop of stort en we hadden het eea geleend aan meubels, keukenspullen, tv etc om de afgelopen weken toch een beetje comfortabel door te komen. En dat moest allemaal weer naar de rechtmatige eigenaren terug. En oh ja, er moest ook nog een nieuwe vloer afgelegd worden op de bovenverdieping.
Dat manlief een ontstoken kies kreeg en 5 tripjes naar de tandarts voor een wortelkanaalbehandeling en dochterlief van haar paard viel en een tijdje niet veel kon hielp niet bij de vorderingen. En dus was het de laatste nacht doorpezen tot half twee en op de dag van vertrek waren we nog aan het rennen als kippen zonder kop toen onze ritjes al voor de deur stonden en de mensen om ons uit te zwaaien al waren gearriveerd. En moesten we concluderen dat er nog wat losse eindjeswaren  toen we toch echt moesten vertrekken. Dat het uiteindelijk slechts losse eindjes waren en geen onoverzichtelijke hoop onvoltooid werk is echt te danken aan de lieve hulp van vrienden, waarvoor enorme dank. Zonder jullie was het serieus een enorme puinhoop gebleven…

Over het afscheid op Schiphol hoef ik niet zo veel te zeggen.
Het was net zo hartverscheurend als ik had gevreesd..